มรดกโอลิมปิกของสหรัฐฯ ในกีฬาฟิกเกอร์สเกต จะล้ำลึกยิ่งกว่าเหรียญรางวัล

(SeaPRwire) –   ในท้ายที่สุด เขาเลือกที่จะพึ่งพาสื่อที่เขารู้จักดีที่สุดเพื่อแสดงความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดของเขา และแม้จะต้องดิ้นรนในโอลิมปิกฤดูหนาว 2026 มิลาโน-คอร์ตินา แต่การสเกตของเขาในงานแสดงการกาล่าของนิทรรศการเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ก็ช่วยให้เขาเผชิญกับความท้าทายเหล่านั้นและพูดคุยโดยตรงกับผู้ชมที่สนับสนุนเขามาตลอดทาง

มาลินินเคยเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งในการคว้าเหรียญทองในโอลิมปิกเกมส์ครั้งแรกของเขา ในระหว่างโปรแกรมฟรีสเกตลีลาชาย เขาตั้งใจจะสร้างประวัติศาสตร์โอลิมปิกด้วยการทำท่าควอดแอกเซล ซึ่งเป็นความสำเร็จทางเทคนิคที่จะย้ำถึงความยิ่งใหญ่ของเขาในวงการสเกตและพาเขาขึ้นสู่จุดสูงสุดของแท่นรับรางวัล เขาทำท่าแรกที่ตั้งใจไว้คือควอดแอกเซล ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่เคยลงแข่งสำเร็จ แต่ไม่สามารถรวบรวมทักษะที่เหลือได้เพียงพอเพื่อนำหน้าคู่แข่ง คนที่คิดว่าจะเป็นหนึ่งในสิ่งแน่นอนในโอลิมปิกที่คาดเดาไม่ได้เสมอนี้ จบอันดับที่แปดโดยรวม

ปรากฏว่าวิธีที่มาลินินสเกตโปรแกรมนั้น เป็นข้อความถึงโลกใบหนึ่ง ซึ่งเป็นการต่อสู้กับน้ำหนักแห่งความคาดหวังที่มาลินินกำลังเผชิญ เขายังไม่ได้พูดต่อสาธารณะเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เขากล่าว ตลอดฤดูกาลโอลิมปิกนี้ ในฐานะผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นแชมป์โอลิมปิกคนต่อไป มาลินินประสบกับความต้องการอย่างมากต่อเวลาและพลังงานทางจิตใจ ซึ่งบั่นทอนความมั่นใจของเขาและนำไปสู่ความพ่ายแพ้ครั้งแรกในเกือบสองปี

กว่าหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เมื่อสเกตในงานแสดงการกาล่าของโอลิมปิก มาลินินเลือกที่จะพูดบนน้ำแข็งอีกครั้ง ด้วยโปรแกรมที่เขาทำงานมาสองสามเดือนกับเพื่อนที่ตัดเพลง ชื่อว่า “Fear” จากหนึ่งในศิลปินคนโปรดของเขา NF โปรแกรมนี้เป็นการแสดงออกอย่างจริงจังถึงการสูญเสียการควบคุมที่มาลินินบอกว่าเขารู้สึกขณะที่ความตื่นเต้นและความคาดหวังรอบตัวการ debut โอลิมปิกของเขาสร้างตัวขึ้น เขาได้เผยให้เห็นท่าทางนี้หลังจากโปรแกรมฟรีของเขา โดยโพสต์คลิปบนแอคเคานต์ของเขาที่แสดงภาพการแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียที่ถาโถมเข้ามาอย่างท่วมท้น เขาเปิดโปรแกรมด้วยเสียงของข้อความที่ท่วมท้นนั้น และทำท่าเลื่อนดูข้อความก่อนจะเอามือกุมศีรษะและสวมฮู้ดของเสื้อสเวตเตอร์สีเทาของเขาที่มีคำว่า ‘Fear’ ขึ้นมาคลุมศีรษะ

“ผมแค่อยากแบ่งปันความคิดต่อเนื่องของผมและสิ่งที่ผมรู้สึกมาตลอดฤดูกาลโอลิมปิกนี้จริงๆ” เขากล่าว “มันมีความกดดันมากมาย ความสงสัยมากมาย และทุกสิ่งรอบตัวผม เสียงรบกวน สื่อ ผู้คน สภาพแวดล้อม—มันท่วมท้นมาก”

เนื้อเพลงนี้สะเทือนใจเป็นพิเศษสำหรับมาลินิน: “ราวกับหุ่นเชิด ที่มีเชือก ผมแค่ไม่มีทางเลือก อะไรคือความจริง? อะไรคือเรื่องโกหก? … “บนขอบเหว บนหน้าผา นี่คือสิ่งที่คุณต้องการหรือเปล่า? ตกใจกลัว หวาดกลัวจนตัวตาย นี่คือสิ่งที่คุณต้องการหรือเปล่า?…
กำลังพังทลาย หมุนวน นี่คือสิ่งที่คุณต้องการหรือเปล่า? สิ่งที่คุณต้องการ? นี่คือสิ่งที่คุณต้องการหรือเปล่า?”

โปรแกรมนี้เป็นคำร้องทางอารมณ์ต่อสาธารณชนให้มองเขาในฐานะ “มนุษย์คนหนึ่ง” เขากล่าว “พวกเราก็มีความคิดจริงๆ ความรู้สึกจริงๆ แม้ว่ามันจะดูเหมือนว่าเราคล้ายหุ่นยนต์โดยสมบูรณ์และมีพลังเหนือมนุษย์ แต่ในท้ายที่สุด ข้างในลึกๆ เรายังคงเหมือนกับพวกคุณทุกคน”

แน่นอนว่ามาลินินไม่ใช่คนแรกที่กล่าวถึงความคาดหวังที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่ผู้คนมีต่อคนดังหรือนักกีฬาระดับสูง โดยเฉพาะนักกีฬาโอลิมปิก … ได้ใช้คำพูดที่คล้ายกันในการอธิบายถึงอันตรายของการลืมว่านักกีฬาก็เป็นคนเช่นกัน—เป็นปัจเจกบุคคลที่ประสบกับความกดดัน ความวิตกกังวล และความเจ็บปวดจากคำพูดที่ทำร้ายและคำวิจารณ์ที่ไม่ถูกต้องเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

แต่บางทีมากกว่าการแข่งขันโอลิมปิกครั้งก่อนๆ ใดๆ เกมส์ครั้งนี้ และทีมสเกตลีลาของสหรัฐฯ นี้โดยเฉพาะ ได้รับหน้าที่ในเรื่องสุขภาพจิต ทำให้มันเป็นสิ่งสำคัญลำดับแรก แทนที่จะเป็นความคิดที่ตามมาทีหลัง ทีมหญิงของสหรัฐฯ ที่ประกอบด้วย … , … และอิซาเบา เลวิตา ได้สร้างข่าวพาดหัวด้วยความสัมพันธ์อันใกล้ชิดที่เป็นเอกลักษณ์ และตั้งคำถามว่าทำไมพวกเธอถึงไม่สามารถสร้างสมดุลระหว่างมิตรภาพและการแข่งขันได้สำเร็จ เมื่อถูกถามหลังจากผ่านเข้ารอบทีมโอลิมปิกเกี่ยวกับความแปลกใหม่ของความผูกพันที่แข็งแกร่งระหว่างพวกเธอ หลิวดูสับสน เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงถูกมองว่าผิดปกติมากสำหรับพวกเธอที่ได้ใกล้ชิดและสนับสนุนกันและกันขนาดนี้

แต่ในวงการสเกต—และในหมู่ผู้หญิงโดยเฉพาะ มิตรภาพเช่นนี้ไม่เคยเป็นบรรทัดฐาน เด็กหญิงถูกสอนตั้งแต่เริ่มต้นอาชีพให้ซ่อนความรู้สึก ยิ้มไม่ว่าข้างในจะประสบอะไรอยู่ และไม่ยอมให้คู่แข่งเห็นจุดอ่อนของตัวเอง ความเข้มงวดของระบบนั้นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่หลิวเลิกเล่นกีฬาตอนอายุ 16 ปี ก่อนที่จะตัดสินใจกลับมา ด้วยเงื่อนไขของตัวเอง สองปีต่อมา

เมื่อเกล็นพลาดท่ากระโดดผสมในโปรแกรมสั้นที่ทำให้เธออยู่ในอันดับที่ 13^th ก่อนเข้ารอบสุดท้าย หลิวเป็นหนึ่งในคนแรกๆ ที่กอดและปลอบโยนเธอ เธอช่วยให้เกล็นวางความผิดพลาดไว้ข้างหลังและสเกตโปรแกรมฟรีที่แข็งแกร่งเพื่อดึงตัวเองขึ้นมาอยู่อันดับที่ห้า และสัญชาตญาณการสนับสนุนนั้นขยายไปไกลกว่าแค่เพื่อนร่วมทีมของเธอ เมื่อคาโอริ ซากาโมโตะของญี่ปุ่นพลาดท่ากระโดดในโปรแกรมฟรีและตระหนักว่าเธอจะพลาดการคว้าเหรียญทอง อารมณ์ของเธอเข้าครอบงำและหยุดน้ำตาไม่ได้ เกล็นก้าวเข้ามากอดเธอและปกป้องเธอจากกล้องจ้องจับที่ซูมเข้าหาซากาโมโตะที่กำลังเสียใจ

สำหรับเกล็น หลิว และเลวิตา การแสดงออกเช่นนี้มีความสำคัญเหนือเหรียญรางวัลหรืออันดับ “ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับความสำเร็จที่เรามีกับสิ่งนั้น เพราะมันไม่ได้ทำให้เรามีความสามารถในการแข่งขันน้อยลง มันไม่ได้นำไปสู่ความผิดพลาดใดๆ บนน้ำแข็ง” เกล็นกล่าว “นั่นคือหนึ่งในสิ่งที่สวยงามที่สุดเกี่ยวกับกีฬา มันไม่ใช่แค่สิ่งที่เราทำออกไปตอนที่เราแสดง แต่คือการเดินทางและผู้คนที่อยู่รอบตัวเราในระหว่างนั้น ฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ปรับปรุงชีวิตของนักกีฬาจำนวนมาก และนั่นคือสิ่งที่ฉันอยากจะทำ”

หนึ่งในนั้นจะเป็นมาลินิน ผู้ที่จะจากมิลานไปโดย “เรียนรู้ที่จะลุกขึ้นและก้าวต่อไป” เขากล่าว “มันก็ยังเป็นแค่สเกตลีลา และบางครั้งเหรียญรางวัลก็ไม่ได้มีความหมายมากเท่ากับตัวตนของคุณในฐานะบุคคลและสิ่งที่คุณนำมาสู่โลกรอบตัวคุณอย่างแท้จริง”